Ik ben mijn koffer aan het pakken, het is vreemd. Daar waardie een half jaar geleden nog gevuld werd met praktische dingen, lijkt die nutot zijn nok toe gevuld met dierbare herinneringen. Afscheid, het maakt mestiekem best wel sipjes.

Hong Kong is als een thuis gaan voelen en vannacht stap ikop het vliegtuig en laat ik dit thuis voor altijd achter me.
En dan besef ik me hoeveel ik jullie nog niet verteld heb. Zoheb ik jullie nog niks verteld over de favoriete bezigheid van echte HKnezen inde MTR. Of over de tyfoon, kracht 8, die op dit moment over Hong Kong raast. Dechipkaart die hier wel schijnt te werken. Of de kakkerlakken die je hier ’snachts op straat kunt vinden. De afscheidsfeestjes en etentjes die ik hier alheb gehad. Of dat ik hier grote fan van sushi ben geworden, in groot contrastmet afgelopen jaar. Waarom de lasershow op mijn laatste avond afgelast werd. Datik mijn sleutels al bij KELY ingeleverd heb. Hoe het eigenlijk staat met mijnstage.
Verder heb ik jullie ook nog maar weinig verteld over mijnlieve flatmate Amy. Of over mijn collega’s en de enorme scheiding die ik hebkunnen observeren in werkcultuur. Sowieso heb ik jullie weinig verteld over decultuurverschijnselen. Waar ik ook als beginner regelmatig tegenaan liep, eigenlijknog steeds wel. Volgens mij heb ik jullie ook nog niets verteld over Lan KwaiFong. Het ‘stratumseind’ van Hong Kong. Ook heb ik jullie nog niet verteld hoehet is om in een HKse kroeg Nederland te zien verliezen. Of over de stapcultuurhier, toch ook wel een groot verschil met Brabant. Mijn stranduitje ditweekend, naar Lamma Island. De afslankcultuur die hier heerst. Of een heelbetoog over wat ik nu zo geweldig vind aan Hong Kong…wat nu ook een beetje alsmijn Hong Kong is gaan voelen.
Ach joh, ik kan nog wel even bezig blijven. Maar mijn tijdis om, met een dikke glimlach en een lading sweet memories stap ik op het vliegtuig om terug te vliegen naar mijn eigen thuis. Tot heel erg snel allemaal!

Lieve trouwe blog lezers, ik wil jullie allemaal bedankenvoor het lezen van mijn avonturen hier. Daar deed ik het uiteindelijk toch voor.Nu ben ik wel nieuwsgierig wie dat allemaal waren. Laat je voor deze laatstekeer even een reactie voor me achter?

“You make photo?” vroeg het jongetje nadat hij me een tijdjehad staan bekijken. Armpjes over elkaar gevouwen, zijn plastic speelgoed zwaardstoer op zijn rug dragend. Ik gaf hem een bevestigend antwoord en kreeg directspijt van mijn actie.
Toen ik voorbij de speeltuin overladen met kinderen liep,besloot ik dat het wel een erg leuk plaatje zou zijn. Nu mijn afscheid steedsdichterbij komt, komt ook mijn fototoestel weer vaker tevoorschijn en ditklimrek, twee straten van thuis verwijderd, mag niet ontbreken in mijn fotoalbum.
Maar is het niet vreemd om foto’s te maken van onbekendekinderen, hoe lief ze er ook uitzien? Ook al stond ik vanaf de kant toe tekijken, deze ‘rambo’ had me al gespot en het was overduidelijk dat voor hem ditgesprekje nog niet was afgelopen. Ik besloot de gok te wagen; “Do you wanna goon the picture?”
De vraag was overbodig, mijn camera had een groteaantrekkingskracht op het jochie gehad en vanaf de eerste seconde stond hij al klaarvoor een photoshoot.
Het duurde niet lang voordat zijn vriendjes zich aansloten. Verschillendestoere poses werden aangenomen terwijl ik probeerde zo professioneel mogelijkover te komen door vanuit verschillende hoeken te fotograferen.
Ik had hier te maken met echte actionheroes! Niks geen lievelachjes. Strakke gezichten en klaar voor de aanval. Ik bereidde de kids voor ophet fotomoment; 1…2…3….actie! De armen en benen schoten vliegensvlug in andererichtingen, het resultaat was een bewogen foto en ondertussen stonden zijalweer klaar voor de volgende.

Ach… dan klik ik wel gewoon een eind weg.

Net mijn verslagen en reflecties afgeleverd bij Barbara. Kannog niet zeggen dat ik alles heb geschreven, getypt en doordacht over mijnafgelopen jaar, wel kan ik zeggen dat ik een belangrijke beslissing hebgemaakt.
Met nog een week Hong Kong op mijn kalender zeg ik; ‘ik kapermee!’ Vanaf nu geen tikkend toetsengeluid meer. Geen uren achter de laptopdoorbrengen om te schrijven over alles wat ik heb meegemaakt in plaats van meermeemaken.
Mijn laatste week hier gaat alleen maar genieten worden. Tijd om nog wat laatste nieuwe indrukken op te doen. Ik heb nog eenaantal dagen stage, nu zeker alleen nog maar leuk, gezellig en afsluitend.Aankomend weekend is mijn laatste weekend, wat dus synoniem staat voor feest. Dewoensdagavond daarop stap ik in het vliegtuig om donderdag, vroeg in de middagin Dusseldorf te landen.
Voordat ik naar jullie vlieg, vlieg ik eerst nog even verterug in de tijd, er zijn namelijk nog aardig wat dingen die ik met jullie wildelen. Ik heb jullie eens verteld over het Drug Info Centre, een centrum waarje op een leuke manier informatie kunt opdoen over drugs.
Op de beneden verdieping zijn drie secties te vinden, in deprimaire kleuren opgedeeld. Rood gaat over de verschillende meningen en visiesdie mensen op drugs kunnen hebben. Blauw gaat puur en alleen over de drugs enhun effecten. In het gele gedeelte worden persoonlijke verhalen met het publiekgedeeld, in de vorm van een tijdlijn of een video.
Een verdieping hoger zit een heuse filmzaal, met drie groteschermen. In de film wordt het verhaal verteld van drie verschillende tieners,ieder met hun eigen problemen. ’s Avonds gaan ze met een club vrienden naar dekaraokebar (typisch Hong Kongs) daar krijgen ze drugs aangeboden.
Ook deze film is interactief. Wanneer Joe een pil aangebodenkrijgt, kunnen de leerlingen met hun afstandbediening aan Joe advies geven. Waarnagekeken word wat voor invloed zijn keuze had op zijn leven. Op het eind gaan wenog even bij elkaar zitten, om alles door te spreken en rollenspellen te doen,om zo refusal skills te oefenen.
Dit was dus de ideale workshop om te laten filmen door Pearltv. In een programma van hun zouden wij als organisatie gepresenteerd worden.Goede promotie is belangrijk, het kan Kely beter bekend maken, waardoor de weg naaronze organisatie makkelijker te vinden is. Dat resulteert dan hopelijk in meerworkshops, misschien zelfs sponsors.
Voor deze kans, werd alles tot in detail besproken envastgelegd. Niets mocht aan het toeval overgelaten worden. Alles werd inKELY-geel geprint, overal kwamen stickers en logo’s op. Wie, wat, waar, hoe. Hierkwam even heel wat professionaliteit om de hoek kijken. Welke uitstralingwillen we aan KELY geven? Ja, zelfs de outfits voor de opname werden besproken.Een organisatie met een verscheidenheid aan medewerkers, voor ieder wat wils…
Detypetjes: The lady, the girl and the shemale.
Natuurlijk ging er iets mis op deze dag, de video liep vast.Maar dat was nu net in het half uurtje dat de cameraploeg er nog niet was. Luckyus!

Ok, even snel een berichtje over mijn weekend waarin ikhard moest werken. Op de zaterdagochtend stond ik al vroeg bij hetmetrostation, nadat ik de avond daarvoor mijn beltegoed had weg gesms’t en gebeldom er zo voor te zorgen dat iedereen aanwezig zou zijn. Het had gewerkt, het merendeel van deleerlingen stond op mij te wachten, in plaats van andersom.
Met hoge verwachtingen, stapt en we later samen met de GoldmanSachs volunteers in de bus. Deze vertrok richting Sha tin, waar we de dag doorzouden brengen. Wat doe je in de bus? Daar ga je speeddaten, drie minutenom de ander te leren kennen en als ik het teken geef; stoelendans!
Bestemming was hierdoor snel bereikt en niet veel later stonden wemet zijn allen in de gymzaal om daar te gaan… schilderen.
KELY, (spreek uit als kelly) staat voor Kids Everywhere LikeYou. Idee van vandaag was om met de ‘everywhere’ aan de slag te gaan. Spelenderwijs veranderde de groep in groepjes om ieder prikbord om te toveren in eenwerelddeel. Het verven werd afgewisseld met de nodige spelletjes en na de lunchwas het tijd voor wat andere activiteiten. Zo maakten we met zijn alle eentijdlijn van ons leven. Ook werd het inmiddels befaamde ‘I like you because…’gedaan. Briefjes met kleine complimentjes, die stiekem zo erg gewaardeerdworden dat ze vaak mee naar huis gaan.
In mijn vorige blog vermelde ik het al. De helft van de deelnemerszijn werknemers bij een ‘rijke’ bank, de andere helft zijn jongeren die zekerbaat zullen hebben van wat positieve aandacht.
Dat was dan ook het hoofddoel van de dag, de jongeren eenleuke tijd geven, waarbij hun zelfvertrouwen een boost krijgt en ze nietgeconfronteerd worden met hun dagelijkse stress, ze daarbij wel de mogelijkheidte geven hierover te praten.
De zondag had hetzelfde doel, alleen de wat, waar en wiewaren anders. Deze dag gingen we klimmen en deden een typische KELY workshop.
Vanochtend was ik in Delia, een school waar we vrij vaakkomen en ook enkele leerlingen waren dit weekend mee geweest. Vanuit allerichtingen werd er geroepen; ‘hi miss’, ‘missy’, ‘miss Justine!’ ‘ Do you remember me?’ ‘Of course Iremember you! How are you?’
Moet bekennen dat namen niet mijn sterkste kant zijn, zekerniet wanneer ze moeilijk uit te spreken zijn. Maar gezichten beginnen te leven,er komen verhalen aan vast te zitten, gebeurtenissen, herinneringen. Heerlijkvind ik dat, het zorgt voor een vertrouwd gevoel. Je komt niet meer alleen voor een workshop, je komt voor de leerlingen. Het workshops geven gaat me goed af, het energie leveren heeft plaats gemaakt voor het energie krijgen.
Alleen dat maakt het nog spijtiger dat ‘de laatste keer’ nu steeds dichterbij komt…

Hallo lieve allemaal,

Vandaag een leuke dag achter de rug, leuk maar ook vermoeiend. Morgen komt er nog zo’n dag aan, dus zo meteen duik ik mijn bedje in. Maar voordat ik mijn oogjes sluit wil ik nog even deze foto met jullie delen. Het is de groep waarmee ik vandaag een project had, op de foto staan 12 vrijwilligers die voor Goldman Sachs werken en 17 jongeren van etnische minderheid scholen. Ook Barbara en ik staan erop.
Ik zou jullie er graag meer over vertellen en dat ga ik vast nog doen. Maar momenteel lukt het me niet echt om even te gaan zitten en een stukje neer te tikken.

Zie dit dus maar als een voorproefje…
En dan zeg ik nu: Welterusten allemaal!!

liefs stien

Hier in Hong Kong gaat alles nog steeds super! Het zonnetjeschijnt steeds vaker, hoewel het vandaag wel wat druilerig was. De luchtvochtigheid ishier erg hoog, klam en snel zweten dus. Binnen staan alle airco’s op vries, ditzorgt voor een enorm verschil tussen binnen en buiten. Van de turkse sauna naarde noordpool en weer terug.
Twee weken terug kreeg ik van Barbara, mijnstagebegeleidster te horen dat ze ontslag had genomen. Eind van deze maandvertrekt ze, wat betekend dat ik mijn laatste drie weekjes zonderhaar afsluit. No biggie, dat moet lukken, maar nu moesten mijn stageverslagenwel snel af. Even hard doorwerken dus, maar dat lukt mij meestal pas in delaatste uurtjes voor de deadline. Die deadline was gisteren en nu zit ik eenstuk rustiger dit berichtje naar jullie te schrijven.
Ik heb weer een hoop meegemaakt de afgelopen tijd. Dit gaat nog op mijn blog verschijnen, want uiteindelijk moeten al mijnverhaaltjes samen wel voor een compleet verslag gaan zorgen. Er komt dus weereen inhaalslag aan.

China is weer in het nieuws geweest de afgelopentijd. Dit keer niet over de OS.
Maar de aardbeving, met het epicentrum vlakbij Chengdu. Ikhoorde het vrij laat, volgens het nieuws zou het ook in HK te voelen zijn geweest,maar daar heb ik niks van gemerkt. Het was dan ook pas twee dagen later dat dekrant mij vertelde hoe groot de omvang van de ramp was. Op de voorpagina hetverhaal van de premier die vier uur bij een vijfjarig meisje had gezeten omhaar bij te staan, tot ze het puin om haar heen weg hadden gekregen.
Afgelopen maandag was ik een drug workshop aan het geven opHKIS. Om twee minuten voor half drie werd deze stilgelegd voor drie minutenstilte, op hetzelfde tijdstip als dat een week eerder de aardbeving plaats hadgevonden. Overal wordt geld ingezameld voor de slachtoffers van de aardbeving. Scholenorganiseren benefietavonden en op iedere straathoek staat wel een collectant. InNederland zal de nieuwsstroom nu steeds minder worden, iets dichter bij de plekdes onheil, staat er iedere dag in de krant een hoger aantal doden. Veel kan ik niet zeggen over een ramp als deze, er zijn geen woorden voor. Het relativeert wel.

Stagestress? Wat is dat?

Ik werk in een bilingual organisation, met een Engels en eenChinees team. Niet zo vreemd, dit zijn de twee talen die hier gesproken worden.Wel vreemd dat deze twee teams totaal verschillende diensten aanbieden aan dedoelgroep. Waar de Chinezen naar scholen gaan om faalangst te verslaan encircus skills aan de kinderen te leren, staat het Engelse team voor de klas metdruginfo, een condoomdemonstratie of praten we over body image enzelfvertrouwen. Enkele raakvlakken zitten er wel, maar vaak lijkt het meer optwee kleine organisaties onder een dak.
Heel soms is er overspill, geven de Chinezen een  drugworkshop aan een lokale school of gebeurthet dat een internationale school om een circusworkshop vraagt.
Hartstikke leuk, die wil ik graag een keer geven! Alleen… ikkan dat helemaal niet.
In de maanden dat ik hier ben, heb ik geen moeite genomen omte leren jongleren, de diabolo onder de knie te krijgen, laat staan een bordjete spinnen, de makkelijkste truc ooit. Ik was veel te druk met het Engelsedeel.
Geen circustalent dus voor mij, wel sprak ik Engels. Joe,een circusworker, had die talenten wel, maar niet de taal.
Zo gezegd, zo gedaan togen wij een tijdje terug naar een basisschool om daardrie workshops te geven. We begonnen met uitleg en spelletjes, die deed ik. Daarnagaf Joe een kleine performance waarbij de kinderen met open mond zaten tekijken om het daarna zelf te proberen. Drie leuke workshops. 
Bij deze workshops introduceerden we voor het eerstkrantenmeppertje, het Nederlandse namenspel. Hartstikke leuk, in sommigeklassen werd zelfs gevraagd om het spel met de krant nog een keer te doen, leuk alsze het vonden. Nu bestaat krantenmeppertje niet in het Engels en dus heb ik er gistereneen naam voor bedacht: ‘Newsname’.
Niet de meest fantastische naam… maar misschien weten jullienog iets flitsenders?

Tot zover het circus!
Dag vriendjes, dag vriendinnetjes. Dat was het dan alweer.
Dag vriendjes, dag vriendinnetjes. Tot de volgende keer maar weer! Want het avontuur gaat…

Iedereen lijkt gek op deze stad te zijn. Ik ben het zeker, vind het hier geweldig! De veelzijdigheid, de extremen, de mensen. Je kunt hier je eigen leven kiezen, je eigen cultuur, taal, geloof, hobby’s, vrienden, noem maar op. Van alles is er hier wel iets te vinden, het enige wat je hoeft te doen, erop af stappen.
De eerste maanden werd ik meegesleurd in de snelle levensstijl, het was als een wervelstorm en het maakte niet uit met wie ik sprak, iedereen was het volledig met me eens. Maar na enkele maanden dromen werd het tijd voor de werkelijkheid. Wat zijn nu de mindere kanten van Hong Kong? Na enige rondvraag en mijn uitstekende observatievermogen staken twee minpuntjes er met kop en schouder boven uit. De lucht kwaliteit en de kleine behuizing.
De kleine flatjes, daar was ik wel bekend mee. Mijn Chinese familie woont in een flatje van 40m2. Pap, mam en dochter in een 2-persoonsbed, ik een kamertje en de hulp in de huiskamer, zo sliepen we. Nog steeds kijk ik met een vette glimlach terug op deze maand, een geweldige ervaring, waarvoor ik gerust mijn volledige privacy opzij zette.
Van de lucht in Hong Kong heb ik nooit zo’n last van gehad, maar gek is het niet, de smog en derrie in de lucht. Nog geen twee maanden terug werd de slechtste pollution ever gemeten in de wijk Causeway Bay, op die slechte lucht leef ik behoorlijk goed.Nu ben ik bijna een volle week ziek geweest, een beetje frisse lucht zou me waarschijnlijk wel goed doen… maar waar vind je die?
Samen met Charlotte ben ik naar Sai Kung gegaan, een vissersdorpje anderhalve metrolijn en een minibusje bij mij vandaan. Sai Kung staat bekend om haar bootjes aan de waterkant, waar vissers hun net gevangen waar verkopen. Je kunt er een verse (lees: nog levende) vis kopen en die in 1 van de vele restaurantjes laten klaar maken. Dit hebben wij niet gedaan, wij hadden het geweldige idee om te gaan kajakken op zee. Er zijn hier vele eilandjes om te ontdekken en met de kajak kun je naar de grotten toe roeien. Echt op verkenning gaan.
Nu ben ik een vrij nuchter persoon, weet al van te voren, dat zo’n eiland van dichtbij lang niet zo mysterieus meer is. Ook Charlotte besefte dit al gauw en dus veranderde een avontuurlijk tochtje al snel in twee uur dobberen, de regen bracht ons terug naar het strand, warme choco was hierdoor het logische vervolg om daarna ook Vivian mee te nemen naar het Koreaanse BBQ restaurant.
De frisse lucht heeft me zeker goed gedaan, maar bij een volgende keer misschien meer de armspieren gebruiken ipv de kaakspieren, dan kom ik nog eens ergens. Hoewel dat laatste, spreekt me toch wel iets meer aan.

30 April 2008, een bijzondere dag. Mijn lieve broer is jarigen het is koninginnedag. Dubbele pret, alleen wel in Nederland. Maar gelukkigis er hier ook een gebeurtenis om even bij stil te staan. De Olympische vlam,vandaag aangekomen in Hong Kong, met precies 100 dagen op de teller voor deopening.
Op vrijdag wordt de vlam door Hong Kong gedragen. Ik moetgewoon werken, dus een kijkje gaan nemen zit er voor mij niet in, ook al wordtie langs gedragen, 100 meter van mijn flat. Nieuwsgierig ben ik wel, hoe gaat de tocht hier verlopen? Wekengeleden zag ik in de trein het nieuws. Aangezien het in het Kantonees wasbegreep ik er weinig van, een mannetje dat tussen motorrijders over straat rent…Al snel viel het kwartje, ook beelden uit Parijs werden uitgezonden, metvlaggende Tibet supporters.
Via Facebook (internationale hyves) ben ik uitgenodigd voor defakkelloop in HK, niet zomaar. Detitel; A little trouble-making for the OLYMPICS torch relay, ‘Let’s piss on thetorch of shame!’
70 studenten gaan deze vrijdag demonstreren voor eenonafhankelijk Tibet, waarschijnlijk zullen ze niet de enige zijn. Die studentenzijn voornamelijk exchange, zegt dus niet veel over de mening van de Chinezen zelf.
Wanneer ik hun er naar vraag zijn de meningen erguiteenlopend. Een vriendin van me is zo vaderlandslievend dat bij een discussieover China ze direct begint te steigeren. China moet blijven zoals het is,zowel Taiwan als Tibet zijn deel van China, ‘always has been, always will be!’Mijn huisgenootje daarentegen zit te wachten op het moment dat China democratischwordt, snapt niks van het beleid dat Peking voert.
Vorige week was ik uit eten met een oud-collega, toen ikhaar bij het passeren van ‘de klok’ vroeg hoe zij over de hele situatie dacht,was haar response; ‘You mean the situation with, what’s it called? Taipei?’
Maar ach, zo vreemd is het niet dat ze Taiwan erbij betrekt.Want op dit eiland zitten net zo goed mensen, gevlucht voor de Chinese regeringen al vijftig jaar aan het strijden voor hun onafhankelijkheid.
Wat dit allemaal met dat sportevenement te maken heeft? Alsla je me dood… Altijd gedacht dat sporten mensen samen bracht…

‘En… hoe was het?’ Hij hangt nu al in de lucht, ik weet hetzeker. Over twee maanden kom ik terug in Nederland en gaat deze vraag aan mijgesteld worden. En ja, wat zeg ik dan? Hoe vertel ik in een paar zinnen ‘hoehet was…’? Waarschijnlijk zal ik een vaag antwoord geven waarin de woordengeweldig en overweldigend zullen voorkomen. Het is voor mij onmogelijk om te beschrijvenhoe het is om negen maanden in een metropool te wonen.
Hong Kong, een stad van extremen. Daarmee is alles gezegd, maarik denk niet dat iemand dan zal begrijpen wat ik probeer te zeggen metdeze woorden. Daarvoor moet je het hebben meegemaakt, de extremen hebben gezien.Op het verlaten strand met palmbomen hebben gelegen, tussen de aapjes hebbengelopen, in de dagelijkse file hebben gestaan, de skyline hebben bewonderd enhet sardientjesgevoel hebben gehad gedurende de ochtendspits in de metro.
Gisteren had ik samen met Barbara en Tiffany(nieuwe collega)een meeting bij Goldman Sachs, de grootste investment bank ter wereld.
Met GMS heeft Kely binnenkort een project op de kalender staan. ‘You Rock’ heet het. Op 1 juni gaan we met GMS vrijwilligers en met ‘kansarme’ jongeren klimmen. Het precieze verloop van de dag moest besproken worden en daarvoor waren wij naar de GMS toren gegaan.
Mijn schoenen verdwenen in het dikke groene tapijt op de 68^steverdieping en de conference room waar we zaten had uitzicht op een mooi stukjevan HK Island. Het was mistig, maar ons werd verteld dat je op een heldere dagde roofvogels boven de stad kon zien zweven, zoekend naar een prooi. Wat een luxe! En deze mensen gingen een activiteit ondernemen met jongeren die van een werkplaats als deze alleen maar konden dromen?
Hong Kong, een stad van extremen. Het ene uiterste is een CEO bij GMS, het andere de zwerver op de hoek die zijn kunstbeen naast zich neerlegt en zijn knie op een steuntje om zijn gebreke goed aan devoorbijgangers te laten zien.
Hong Kong, een stad van extremen. Het ene uiterste is eengeboren en getogen Hong Konger, wonend diep in de New Terretories en nog nooiteen blanke heeft gezien tegenover de Nederlandse huisvrouw die met haar man ismeegegaan, actief lid is bij de Nederlandse vereniging en alleen Engels praattegen de hulp en de taxichauffeur.
Hong Kong, een stad van extremen. Natuur versus stad, dorpversus woontorencomplex, zwerver versus businessman, markt versus megawinkelcentra, Dior versus straathoek, persoonlijk chauffeur versus minibus,Chinees versus Westers.
Het moge duidelijk zijn, het is allemaal in HK te vinden, maar uiteindelijk zijn het de vele mensen en verhalen tussen deze extremen dievoor de bruisende stad zorgen.
Na een half jaar hier heb ik al vele verhalen gehoord, gezien en beleefd. De indrukken stapelen zich op en langzaamaan begint ‘mijn geheugen’ vol te raken. Stiekem begin ik terug te verlangen naar Nederland, waaralles vertrouwd en bekend is. Weer even rust, minder vraagtekens bij wat ikzie. Maar eigenlijk wil ik die vraagtekens ook graag vasthouden in Nederland. Juist alles wat voor mij ‘normaal’ is, eens in twijfel trekken, omdat het ook anderskan. Dat heb ik hier gezien!
De vele indrukken, iedere dag weer kunnen vermoeiend zijn, soms zelfsuitputtend. Mijn bolletje raakt vol, is moe. Het zijn zoveel verhalen die ik hier probeer op te zuigen, vast te houden,nooit meer te vergeten.
Vandaag ben ik ziek, zou het iets met de vele indrukken te maken hebben? Is het mijn geestelijke vermoeidheid, die mijn fysieke gezondheid heeftaangetast? Who knows… maar ik zal nu vast antwoord geven opde vraag; en…hoe was het? Gaaf, geweldig en overweldigend en ik ben ervanovertuigd dat het dat zal blijven tot de laatste dag. Mag ik dan nu even uitrusten van al die indrukken?